Hoe goed kun je je kind écht kennen?


"In hoeverre kan ik eigenlijk mijn eigen kind helemaal kennen?"
Deze vraag kwam gisteren tijdens een gesprek opeens bij me op.


Alles wat ik zie in de Ander, dus ook bij mijn kind, is niks anders dan een weerspiegeling van mijZelf; zo binnen, zo buiten. Wat niet in mijZelf zit, kan ik nooit buiten mezelf waarnemen. Dus hoeveel zie ik nu daadwerkelijk van mijn kind, hoe totaal is dat plaatje?

Volgens mij nooit volledig, dat kan denk ik niet. Maar volgens mij werkt het wel zo dat, hoe meer bewustzijn ik op meZelf heb, hoe meer ik
van en in de Ander zie. Ik kan ook soms zo vol verwondering naar één van de kinderen kijken, dat ik opeens een hele andere (nieuwe) kant zie, wat dan ook meteen een mooie reflectie van mijZelf is.

Ik ben benieuwd hoe jij dat ziet.